Artis.

Ik ben op weg naar Artis, niet voor de lol of zo maar een dagje uit. Na het zien van de hele wildschaar op de Serengeti, kan deze schamele uitstalling achter hekken en tralies me niet meer zo bekoren. Ik ben op weg om mijn vrijwilligersuitrusting terug te brengen. Vlak na het bekend worden van mijn ontslag en het terugvinden van een oude foto meldde ik me spontaan als soldaat bij het vrijwilligersleger dat in dienst van de dierentuin staat

Artis speelde altijd wel een bijrol in mijn leven en een van de vroegste jeugdherinneringen speelt zich daar dan ook af. Ik ben een jaar of 4 en op een zonovergoten dag neemt mijn moeder me mee. Veel weet ik er niet meer van behalve de scene met de jonge tijgers. Ik neem plaats op een grasveld en er worden twee baby tijgers op mijn schoot gedumpt. Naarmate de jaren verstreken leek dit voorval steeds onwerkelijker. Toen ik voor school tekenlessen kreeg in Artis, heb ik nooit een tijger aangetroffen. Ook niet tijdens mijn examens, die gek genoeg in Artis plaatsvonden, maar de voormalige kweekschool aan de Plantage was wellicht te klein en het park een mooie uitwijk. Toch moest er een foto zijn en onlangs, toen ik door het nog schamele, in mijn bezit zijnde, fotobestand ging, was het raak, inderdaad daar zat ik pontificaal met die gestreepte grote katten.

Na het zien van dit beeld en de bevestiging dat er niets mis was met mijn geheugen nam ik de sentimentele, overhaaste en ondoordachte beslissing om me aan te melden als vrijwilliger. Voortaan eerst maar denken in plaats van doen.

Na een veelvoud aan intake sessies, online cursussen en een fysieke laatste rondleiding wist ik eigenlijk al dat dit hem niet ging worden.
Ik schuif de twee spuuglelijke koningsblauwe polo’s door het loket, naambadge en toegangspas erbij. Ik ben opgelucht. Ik wil niet in dienst van een bedrijf waar ik niks mag. Niet zeggen dat de olifanten baby’s hebben, het niet een beetje zielig vinden dat ieder pasgeboren kuiken onmiddellijk in de bek van een slang verdwijnt en vooral geen sandalen dragen. Ik heb genoeg verboden gehad, zowel in mijn werkzame- als privéleven, en dan zou ik nu het publiek voortaan zelf van alles moeten gaan verbieden.

Het duurde even, maar het is goed zo, deze leeuw slaapt lekker vannacht.

.