Berenklauw

Op de route Almere -Amsterdam en andersom fiets ik een deel door het Vroege Vogelbos. Weinig vroege vogels, soms een verdwaald hert en heel veel bomen. Maar nog in veel grotere getallen de Berenklauw, een majestueuze, grote plant, die rond juni in volle bloei staat.

Hij prikkelt altijd mijn fantasie, ik zie geen planten, maar stoere bodybuilders die hun spierballen tonen en blaasorkesten of legerregimenten die keurig in gelid staan.

Mijn eerste kennismaking met deze reuzen is alweer zo’n dikke 40 jaar geleden. Op een fietstochtje door het Twiske stond ik plotseling oog in oog met deze grote jongen en ik was op slag verkocht. Zo’n mooie plant moest ik zeker weten ook in mijn net verworven minituin hebben.

Als stadskind, opgevoed met platte daken en balkons had ik geen idee waar ik mee te maken had. In al mijn naïviteit brak ik een bloem van de steel en plantte die nietsvermoedend in de tuin, mooi naast de kleine vijver.

En ja hoor in het voorjaar kwamen de eerste bladeren de grond uit en even later stond hij daar, in volle bloei, tot grote schrik van mijn buren.

Of ik wel onmiddellijk dit onkruid uit de tuin wilde verwijderen, want het was verschrikkelijk gevaarlijk.

Destijds nog internet loos toog ik naar de bibliotheek en las me in. Het bleek een best wel giftige jongen te zijn, die bij aanraking behoorlijke brandwonden kon veroorzaken.

Oei, daar was ik wel goed mee weg gekomen, maar mijn liefde en bewondering voor deze plant is nooit overgegaan.

Als ik nu zie hoe mensen, nog net niet in witte pakken, gewapend met tangen, scharen en kettingzagen deze geweldenaar te lijf gaan doet me dat pijn en de plant wellicht ook.

Tja hij zou wel eens, over het fietspad, ten aanval kunnen trekken.

Gelukkig is hij sterk en na de kaalslag volgt gewoon een tweede leg, iets kleiner en minder imposant, niet minder mooi en volgend jaar, dan staat hij er gewoon weer, in al zijn volle glorie.