He dacht ik, dat is mijn tekst.
In tegenstelling tot Rick ben ik geen wielrenfanaat, hoewel mijn fiets mijn alles is, krijg ik toch altijd een, wellicht, misplaatst gevoel van medelijden als ik zo´n groep van ca. 200 jonge, afgetrainde jongens aan de monstertocht zie deelnemen en met een duizelingwekkende snelheid door het hete, stoffige Franse land zie ploeteren.
Mijn ex schoonmoeder daarentegen was een enorme fan van dit sportfenomeen. Rond haar 85ste werd ze zelf niet meer zo actief, het fietsen, zwemmen en op vakantie gaan had ze wel allemaal gezien.
Ze was tevreden in haar appartementje met de door mij aangedragen boeken, haar laptop en haar recepten uit de krant. Waarvoor ik vervolgens, met veel liefde en plezier, naar de meest waanzinnige ingrediënten op zoek moest.
Maar als het zomer werd en de tour was in aantocht begon haar vakantie. 3 weken lang wenste ze niemand op visite en konden dokters of ziekhuizen hun afspraken wel schudden. Ik mocht wel komen, maar verder liever geen polonaise aan haar deur.
In die drie weken werd er door haar tour gekeken, lijstjes bijgehouden en met volle teugen genoten van het hele gebeuren.
Ik moet haar al 11 jaar missen, en denk nog iedere dag met heel veel vreugde terug aan onze tijd samen, maar als de tour begint wordt het voor mij zomer en geniet ik van de herinnering aan Alie en haar tv-vakanties naar Frankrijk.
De mannen moeten nog een loodzware week, een favoriet is al uitgeschakeld na een akelige val en ik volg het circus een beetje, vanaf de zijlijn, voor haar, ze zou er ook dit keer weer van genoten hebben.