Diamant.

Klinkt exclusief toch, deze titel?

Niets is echter minder waar.

Deze week hadden mijn dochter en ik een afspraak bij het Amstelveens Diamant center.

Niet zomaar een bezoekje, mijn dochter heeft van haar opa diamanten geërfd.

Mooie erfenis zou je denken.

Hier moet opa ooit aan gedacht hebben: Ik sprokkel met mijn kleine slijpersloon wat van deze edelsteentjes bij elkaar en mocht ik het huidige voor het eeuwige verwisselen laat ik iets substantieels na aan de mijnen.

En zo kwamen ze in het bezit van mijn kind.

Had ze voor haar 30ste de droom een eigen zaak te bezitten, was de volgende droom een eigen huis voor haar 40ste en ook deze droom wisselt ze nu in voor werkelijkheid en hoe mooi zou het niet zijn, die oude stenen voor nieuwe stenen te kunnen wisselen?

Echter deze droom lijkt meer op een zeepbel, een fatamorgana of welk hersenspinsel dan ook.

Haar geliefde verkoopt kartonnen kaartjes met plaatjes van Pokémon en die zijn gewild,

De spierwitte, keiharde stukjes natuur wil niemand meer hebben.

Wellicht de tand des tijds, maar ik ben uit het lood geslagen.

De co deskundige in het diamantimperium, schud bij voorbaat al zijn knappe hoofd, veel, klein en niemand wil dit.

We hadden geen andere verwachtingen, de hoop dat ze iets waard zijn hadden we bij voorbaat al de bodem, waar ze uitkomen, in geslagen.

Nu moet zijn baas echter nog komen, maar alleen dat idee al legt de lat nog ietsjes lager

Tijdens een zwemsessie deze week vertelde een vriendin over een bijzondere ontmoeting met een medebewoner, waarbij hij tijdens een ongemakkelijk samenzijn opmerkte dat als zij zich uit zou kleden en dan een rondje om de tafel zou dansen dit gevoel wel zou verdwijnen.